Arkiv

CQD-Kalender

november 2017
S M T O T F S
« mai    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Kategori

Vikingen frå Yorkshire

Fotoklubben er tilbake!

I fjor skreiv eg at eg sakna fotoklubben. Tidligare var det fotoklubb. Eg var tilsett i kyrkja her frå 1994 til 1998, og då var det mykje anna og som me ikkje har i dag. No er fotoklubben i det minste tilbake.

Lenvik Kirke

Lenvik Kyrkje – interessa mi i svartkvit vart fengt av dette biletet teke i 2011.

Til dømmast påmeldingane vert han også populær. Eg har sjølvsagt meldt meg inn, og me skal ha fyrste møte denne måndagen. Eg er spesielt interessert i svartkvit – ei interesse som stammar frå dette biletet av Lenvik Kyrkje. Det vart teke i 2011, like før eg slutta der. Biletet fascinerte meg fordi det ser slett ikkje så spesielt ut som fargebilete.

Denne kyrkja ligg i Bjorelvnes i Lenvik Kommune. Ikkje berre vart den kvite kyrkja svært dramatiske mot den mørke himmelen, men djupna vert større på grunn av trea – som også dannar et lekkert mønster i heilskapen.

Eg gleder meg til fotoklubben måndag som kjem!

 

Vegen til nynorsk (del 2)

Ivar Aasen

Ivar Aasen – nynorsksen far

Eg har no skrive litt om bakgrunnen til interessa mi. Særleg i Indre Arna vart eg eksponert for nynorsk, og som eg allereie har kommentert hadde han mykje større innverknad på meg enn eg sjølv var klår over.

Sidan eg slutta der har eg skaffa meg norsk statsborgarskap. Eg har freista å integrerast så godt som mogeleg – og då meiner eg at skal ein verkeleg kjenna det det er å vere norsk, så kan ein godt setje seg inn i nynorsken. Her fin ein «sjelen». Det er annleis med bokmål.

Eg registrerer at ungdomane ikkje likar han, men eg synest dette er trist! Som kyrkjemusikar har eg lenge vore forkjempar for at dei skal bruka eiga språk. Eg mislikar dimed at dei har så mykje engelsk i gudstenestene. At dei og vender ryggen til nynorsken er sørgjeleg.

Desse ungdomane synest vel at nynorsk er for vanskeleg, men eg trår etter å lære han nettopp fordi han også krev noko av meg! Sjølvsagt veit eg at eg ikkje skriv han utan feil. Difor vil eg fortsetja med å skrive og lese nynorsk til dess eg meistrar han! Han gjev meg så mykje meir: eg føler meg «norsk» på ein heilt annen måte enn eg gjer på bokmål.

Me har då med eit skriftspråk å gjere. Eg snakkar ikkje til dagleg som eg skriv – men det gjer jo ikkje dei fleste heller. Her treng eg ikkje unnskylde meg for noko. Om desse bokmålsglade ungdomane berre skulle høyra korleis dei sjølv snakkar, så vil dei etter kvart måtte sannkjenne dei og snakkar nynorsk – og i mykje større grad enn dei faktisk snakkar bokmål! Samstundes dei legitimerer min måte å bruke norsk på, stadfestar dei dimed han er ein viktig del av deira kultur.

 

 

Verna: Dokumenter!

Det finst ingen utdrag, fordi innlegget er verna.

Fornying av sidene

Denne bloggen – CQD – har vore borte i nokre veker. Eg har i kvart fall ikkje skrive noko i han. Tida mi vart oppslukt av søsterbloggen.

Den bloggen – Yorkshire Viking Norway – har eksistert saman med CQD heilt ifrå CQD vart lansert, men han er eldstebloggen min. Det var nemleg berre då eg fekk stillinga her i Lødingen at eg bestemte meg for eigen blogg på norsk. Ordninga har fungert veldig greit. Diverre vart eg offer for eigen suksess då eg starta å få ein del korrespondanse som eg ikkje ville ha. Det gjorde at eg måtte tenkja på sikkerheita, og no har eg flytt han over ifrå WordPress.org til min eigen server – og så skal eg også vere forsiktigare med kontaktinformasjonen som ligg her på nettet.

Framleis har eg  tvillingbloggar (så du lett kan byte mellom kvar av dei), men CQD visast kun i Noreg om du ikkje vil logge deg inn. Det må du gjere utanlands. Engelskbloggen har andre sikkerheitstiltak eg ikkje treng går inn på her. Han er no på eit underdomene til CQD og ligg på same server. Kort sagt har eg sjølv full kontrol over kven som får brukar han… og kven som ikkje kan gjere det.

No at systemet mitt att er oppe skal eg teke lit tid for å skrive oppfølgjaren til Vegen til nynorsk. Det er noko eg har ynskt å gjere heile den tida eg har slite med omstillinga av Yorkshire Viking.

Vegen til nynorsk (del I)

Ivar Aasen

Ivar Aasen – nynorsksen far

Den aller mest oppsiktsvekkjande som skjedde i denne bloggen skjedde i fjor. Då gjekk eg over til nynorsk! Det var det mange grunnar til.

Bakgrunn

Språk har fascinert meg lenge. Då eg nettopp har mått avslutta skulesaka i desse to bloggane, passar det å minnast at interessa mi fyrst kom etter eg slutta på ungdomsskulen. Eg var ikkje akkurat noko toppelev som barn.

Om ikkje eg visste det – fordi eg ikkje var «skuleflink» – var eg annleis på skulen. Dette måtte eg og betale prisen for, men «mine tankar var ikkje som deira tankar, og deira tankar var ikkje som mine». Berre då eg omsider skjønna poenget med å studere såg eg korfor. Eg tenkte faktisk omgrep som det engelske språket ikkje greidde å formidle! Du kunne seie at eg difor snakka eit anna språk enn dei som var jameldre åt meg på skulen.

Veksande språkinteresse oppklarer problemet mitt

Då eg gjekk på eit kurs om kommunikasjon lærte eg at ein kan lage modell. Det er sendar, medium, og mottakar. Eg som skriv desse orda er for eksempel sendar no. Når eg vil kommunisere må eg sende bodskapen min til lesarane mine, som altså i denne modellen er mottakarar. Språket er mediet som brukast til denne sendinga. Eg har eit bilete opp i hovudet mitt, og vert kommunikasjonen vellykka får mottakaren eller mottakarane det same. Diverre kan det hende at dei oppfattar meg forskjellig, og dimed kan dei få eit anna mentalt bilete.

Det var diverre det siste som skjedde då eg var på skulen. Engelsk kan ikkje skilje mellom deg og dykk, medan eg alltid har «tenkt» i desse omgrepa. Som «sendar» sende eg dette «biletet», men mottakaren fekk gjerne eit anna bilete. Då eg meinte «du» kunne han har oppfatta «de» – eller det omvendte.

Mitt språk dugde ikkje!

På skulen denne kommunikasjonssvikta artar seg i mobbing. Seinare eg har vore ein raring i nokre samanhengar. Særleg i kyrkjelydane har språkinteressa mi ikkje støtt vore like populær. Engelske kristne – og nokre norske og som er påverka av dei – trur for eksempel at lekamane deira er tempel åt Den heilage ande! Det vil seie at kvar av desse trur at sin eigen kropp er eit slikt tempel. Dei tek feil av språket!

Dette er nemleg eit godt eksempel på korleis språket styrer tankane våre. I opphavet var ordet. Engelsk skil ikkje mellom «ditt» og «dykkar».

Difor er det sannelig vanskeleg å få aksept i England eller USA for at det er kyrkjelyden sitt lekam Paulus talar om i 1 Korintarbrev 6 v19 – «Veit de ikkje at kroppen dykkar er eit tempel for Den heilage ande som bur i dykk, han som de har frå Gud?» Desse kyrkjelydane held likevel fast på at Paulus heller seier – «1 Kor 6,19 Veit du ikkje at kroppen din er eit tempel for Den heilage ande som bur i deg, han som du har frå Gud?»! Det er faktisk sånt dei forstår dette, og likar det ikkje om nokon skulle seie at det er fleire Paulus snakkar til. Ein kjem då i beste fall ikkje lengre enn «1 Kor 6,19 Veit de ikkje at kroppen din er eit tempel for Den heilage ande som bur i dykk, han som de har frå Gud?» Bare prøv å skilje «din kropp»,«dykkar kroppar», og «dykkar kropp» på engelsk…. så vil du sjå kor vanskeleg dette er.

Dei norske kristne som trur at kroppane deira (eller lekamane på litt eldre språk) er tempel åt Den heilage ande, har teke si tolking ifrå engelske miljø. Dette gjeldar særleg dei karismatiske grupperingane. Viss dei ville studere egen bibel på norsk ville dei sjå at dei tek feil.

Eg fekk eit nytt språk

At eg fatta interesse for språket, og visste korfor eg ikkje var som alle andre hjelpte lite. Eg passa ikkje inn. Ut ved rein tilfeldigheit (eller som kollegaen min Jon Blamire har sagt, «Gudfeldigheit») kom eg til Noreg i 1991. Då for fyrste gongen fekk eg eit språk som faktisk kunne formidle tankane mine – etter kommunikasjonsmodellen eg skrev om over. Dessuten var det spennande å måtte lære noko nytt!

Så ville eg integrere meg så godt eg kunne. Me hadde eit ordtak i England. Når du er i Roma, gjer som romarane.

Eg lærte jo at me har to språk her til lands. Skal eg vere ærleg ottast eg nynorsken! Eg ottast nemleg at eg ville blande måla om eg byrja med han. Difor heldt eg fast på bokmål.

Nå ynskjer eg ikkje å støyte nokon, men sjølv om eg då skrev på bokmål såg eg allereie då at nynorsk var meir poetisk – mykje meir poetisk! I 1998 fekk eg kantorstillingen i Indre Arna, og drog ifrå Lødingen. I over sju år vart eg eksponert for nynorsk, og han hadde meir påverknad over meg enn eg sjølv var klår over. Min veg til nynorsk var i gong.

Dette kjem eg attende til i andre delen!