Arkiv

CQD-Kalender

september 2017
S M T O T F S
« mai    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Kategori

Lødingen

Lødingen – på svart og kvitt!

Sand

Stranda i Lødingen på sommarstid

Eg har starta denne gruppa på fjesboka. Her finst det svartkvite bilete av kommunen vår.

Det er noko spesielt med svart og kvitt. Til dømast nokre bilete eg vart sendt i januar. Desse kjem ifrå arkivet til ungdomsskulen eg gjekk på (han vart jamna med jord i fjor). Dei fleste er svartkvite. At fargene manglar ser hjernen min heilt bort ifrå! Eg vert fanga og dregen inn i bileta og inne i den forsvunne skuleverda mi. Eg «ser» fargene til skuleuniformene våre like klart som om dei faktisk vart synlege. Hadde bileta vore i farge hadde ikkje denne opplevinga vore like sterk.

Eg fekk ideen for gruppa mi frå ei anna gruppe. Ho heiter «Doncaster Today in Black and White». Når ein arbeider i svart og kvitt vert ein samstundes meir oppteken av sjølve objekta som vert avbilda. Ian Barber, som starta den engelske gruppa, talar om å sjå det ein skal teke bilete av i hjernens auga – eller som det heiter på godt engelsk, at ein brukar «previsualisation» (eg trur me held oss til norsk!). For det som er viktig med all fotografi, anten han er farge eller svartkvit, er det at dette ikkje handlar om verkelegheita; det handlar heller om ei framstilling av verkelegheita, eller ei tolking av ho. Dette gjeld særleg når det er svart og kvitt.

Med svart og kvit er at ein også kan bruke farge – for effekt.

Eg er glad i Lødingen. Eg kom hit fyrst for tjue år sidan, og gløymte aldri denne plassen då eg jobba andre sted i landet vårt. Ikkje mindre glad vart eg då eg kom attende for to og eit halvt år sidan, men eg ser alle forandringane det har vore og kjenner vemodet over alt som er lagt ned. No veit me og at mykje talar for at det vert kommunesamanslåing om ikkje så lang tid, og Lødingen Kommune vil såleis verte historie. Svartkvitt egner seg spesielt godt til å dokumentere alt dette. Eg meiner det skal og dokumenterast fordi det kjem til å vere slutten på det som ein gong var eit viktig knutepunkt og eit politisk sentrum i Nord Noreg.

Med svart og kvitt vert ein teke inn i ei anna verkelegheit. På ein annen måte enn med fargebilete sluttar sjølve tidsomgrepet: grensa mellom notida og fortida vert uklar eller borte. Det var dette eg skreiv om i Yorkshire Viking (engelskbloggen min) i ein tidligare post om det gamle fortet på Nes. Det er nok difor eg har fått så sterke kjensler frå skulebileta eg har fått tilsendt. Hjernen ser bort ifrå at det ikkje er farger, og når du ser på svartkvite bilete set han inn det som manglar…. både av fargen og røynsler. Altso finn du deg då inne i bildet og inne i den andre verkelegheita. Når ein tek bilete av vakthuset og bommen på Nes kunne ein nesten tru det framleis var ein soldat på huset, då notida og fortida går inn i kvarandre på svartkvite bilete.

Som du ser frå eksempelet over går det paradoksalt an å bruke farge. Som me tidligare har kommentert handlar ikkje fotografi om verkelegheit, men ei framstilling eller tolking av ho. Me leiker med verkelegheita og det me oppfattar. Sjå på denne filmen (fra Schindler’s List) her for eit godt eksempel av denne teknikken.

Eg vonar gruppa vår vert sett pris på, og at fleire kjem til å bruke han til å dokumentere alt me har som gjør Lødingen til vår litle Lødingen! Det kan vere eit hus, det kan vere ei kyrkje eller ein skule. Det kan vere eit fjell, ein bekk eller ei strand. Uansett vonar eg at me saman kan dokumentere den fine plassen som me bur. Då har me det – på svart og kvitt!

 

Verna: Minneside for Sigurd og Anna Håkonseth

Det finst ingen utdrag, fordi innlegget er verna.

Diakon i Lødingen

Diakon

Per Olofsson er tilsett som diakon i soknet vårt

I dag startar eit nytt kapitel for Lødingen sokn. Me har tilsett diakon!

Han heiter Per Olofsson, og kjem ifrå Sverige. Han har nemleg køyrt heilt ifrå Örebro. Han kom fram til lille Lødingen berre i går, og han skal byrje i morgon. Den nye diakonen vår bur faktisk i same huset som eg. Han leiger sjølve huset medan eg bur i kjellarleilegheita. Difor har eg foreslege me døype huset vårt til «Church House»!

Diakoni er utruleg viktig. Eg skuldar mykje til kyrkjelyden i Indre Arna for eksempel. Då eg vart sjuk i 2003 vart eg oppsøkt heime av besøkstenesta deira – noko som er diakoni sett ut i praksis. Det var heilt avgjørande for meg at eg ikkje vart deprimert då eg var sjukmeldt.

Me ynskjer Per Olofsson til lukke i sitt arbeid som diakon i Lødingen!

 

Juble mi sjel – eit nytt gutekor i Noreg!

Gutekor

Harstad gutekor – eit splittande nytt gutekor i Noreg

Desse to åra har eg vore grepen av depresjon – ikkje klinisk – men det som kjem frå ein viss resignasjon at «det berre er sånt til lands»…. at gutar ikkje syng i kor, og om dei gjer det så snakkar me eigentleg ikkje om «kor» sånn eg forstår omgrepet. Eg er oppvaksen i Storbritannia der det var stor tradisjon for dette. Legg merke til at eg bruka preteritumet! Om me ikkje skal rekna med dei «kora» som liknar dei aller fleste barnekora her til lands, anten dei kallar seg for «gospel» eller ikkje, så er det nesten inkje att av denne tradisjonen eg voks opp i.

Gutekoret

Ein klang eg har sakna sårt. Inntoget med gutekoret!

Det har gjort meg deprimert fordi eg røyner at kyrkjeleiinga heller ikkje vil ha gutekor…. i alle fall ikkje som eg forstår omgrepet: det der det ligg. Eg har ikkje lyst å seie så mykje om den stilen til dei fleste andre barnekora her i Noreg. Eg vert då berre skulda for å vere «aloof». Nei, eg har ikkje noko imot dei; det er berre ikkje den stilen eg brenner for. Saka er at, sånn eg diverre har oppfatta det i mange år, er den stilen eg likar og dei som vil fremme han medveten motarbeida. Ynskjer barnet ditt å syngje i barnegospel (slik alle kjenner det ordet over det store landet vårt) så vrimlar det av tilbod; ynskjer guten din å vere med på eit gutekor, er det noko anna. Det er cirka tjue gutekor i heile landet, om det er det.

Det har ikkje gjort det lettare for meg at mine eigne røynsler har styrka dette inntrykket. Eg veit om fleire gutekor, og fleire uheldige møte med kyrkjeleiingane (eg skal sjølvsagt ikkje nemne nokre konkrete eksemplar her), og ikkje minst om fleire gutekor som har vorte nedlagt. Eg presiserer «kor» som eg forstår omgrepet; det er tydeleg at mange forstår dette ordet annleis (og dimed ser dei ikkje problemet). Om nokon skulle skulde meg for å vere for kritisk til kyrkja Den norske har situasjonen vore like ille i England, om ikkje verre. Der veit eg nemleg om mange kor som har måtte takka seg, eller rettare sagt, har vorte tvinga til det.

Tenn Lys

Publikumet vart elleville då gutane hadde sunge «Tenn Lys»

Men det var så…. i dag vart sinnet mitt løft i fryd. Noreg har eit nytt gutekor! Ikkje berre det, men det er eit skipeleg kor som ligg an til å vere heilt topp. Desse gutane heldt julekonsert hjå oss i Lødingen Kyrkje.

Det er ikkje nokon kyrkjelyd som styrer dei; det er det private folk som gjer, og dei har og mektige forretningsfolk i ryggen. Eg trur dette må vere framtida om denne sjangeren i det heile teke skal overleve. I den engelske heimbyen min som har over 300,000 innbyggjarar var det ein gong gutekor nesten i kvar einaste kyrkjelyd – medan no i dag er det null (viss ein ikkje tek med dei «kor» som kallar seg «kor» sånn folk her i Noreg ser ut til å forstå det ordet).

med mannskoret

Gutane med Harstad Mannskor. Det er mannskoret som har støtta opprettinga av gutekoret.

Eg snakkar ikkje om kora i katedralane, men om tilbod til heilt vanlege gutar…. gutar til Ole og Kari Nordmann altso. Javisst finst det framleis Olavsgutar  og Sølvgutar, javisst finst det liknande i Storbritannia …. men eg saknar noko for kvardagsmenneska, og sønene deira. Då jubla sjela mi i kveld. Me har oss eit splittande nytt gutekor til lands. Lova vere Gud!

Merk kva eg seier. De kjem til å høyre mykje om dette nye koret. Det lover eg!