Arkiv

CQD-Kalender

desember 2018
S M T O T F S
« mai    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Kategori

Adwick School

Attende til Finnsnes i Propria

Propria

Propria – noko eg definerer som klebunadar som ikkje er, men som liknar uniform når dei brukast saman

August i fjor kom Jon Blamire til Lødingen. Me heldt konsert til inntekt for kyrkjelyden vår.

Som Jon no seier på sin blogg var dette starten på eit samarbeid. No skal eg attende til Finnsnes. Han omtaler det svartkvite i Yorkshire Viking (og sjølvsagt denne systerbloggen CQD). Sjølvsagt er dette berre ein halvsanning: bloggane mine reserverer seg retten til å bruke farger, men sjølv når eg held meg til den vanlege utsjånaden er ikkje dette strengt talt svartkvit. Fargene som brukast kjem ifrå den gamle skuleuniforma mi. Eg kan og bruke grønt!

Heilt ifrå den fyste tida mi til lands har eg hatt vane for å bruke skuleslipset mitt til spesielle omstende. Eg gjorde det i august til konserten vår. Så har eg tradisjon for å ta det i bruk på julaftan. Eg kjem truleg til å gjere det når eg speler på Finnsnes. Men eg har ei anna mogeligheit…

Skuleslipset er i svært bra tilstand, og det ynskjer eg sjølvsagt å halde fram med å ha. Då eg gjekk på den tidlegare Polytekniske skulen i Huddersfield brukte eg noko eg kalla for propria. Dette vil seie klesplagg som i og av seg sjølv ikkje er uniform – men som liknar ho under vise samanhenger om dei vert brukt saman med kvarandre.

No har eg skaffa meg tre slips med grønt, kvit og svart som liknar skuleslipset. Om eg brukar eit av desse slipsa med kvit skorte, og svart bukser er den resulterande bunaden det eg definerer som propria. Ein kan også sjå propria i fargene til bloggane mine.

 

 

 

Eit relikt i gåva!

An English Translation of this post is available for members of Yorkshire Viking Norway.
relikt

Denne pennen vart laga frå byggjevyrket til skulen min.

I dag vart eg verkeleg overraska. På ein god måte! Ei pakke venta på meg i posten.

Overraskinga mi vart ikkje mindre då eg opna ho. Eg hadde fått eit relikt! Ein venn eg korresponderer med i England, som gjekk på skulen som eg gjekk på – denne skulen eg jo har skrive så mykje om i desse bloggane mine – hadde sendt meg denne pennen i gåva. Han er laga av sjølvaste byggjevyrket som vart redda då skulen vart lagt i grus.

Det er vanskeleg å beskrive korleis eg følte meg då eg heldt treverket som ein gong huste klassene våre – dei same klassene som ein gong huste meg! Her kjem språket og ord for kort.

Men engelsk er i alle høve fattigare enn norsk om eg faktisk ville freiste å setje ord på dette. Ja, det var ikkje så lenge sidan eg diskuterte det norske ordet «vemod» i eit forum på fjesboka. Utruleg nok var dette forumet for tidligare elever av denne same skulen. Det er nettopp det ordet «vemodig» som eg ville ha brukt for mine kjensler i dag, sjølv om dette ikkje så veldig godt kan omsetjast over til engelsk. Då me diskuterte dette på forumet meinte Ken Cooke, som har ei formidable innsikt om Noreg, at ordet «vemod» og «vemodig» vart best omsett til «melancholy» på engelsk. Medan dette strengt talt er riktig, passar det likevel ikkje for kjenslene eg følte på kroppen i dag.

Eg følte ærekjensle og sorg samtidig. På norsk var eg vemodig, men eg var og noko meir. Det er rett og slett umogleg å beskrive dette. Denne kjensla var like sterk som ho og var merkeleg. Det gjer noko med meg bare eg ser på denne pennen, som er eit regelrett relikt frå skuledagane mine.

Eg kjem nok ikkje til å ta pennen min på jobben. Han kjem til å vere der eg bur for at han ikkje kjem bort…. mine pennar på arbeidsplassen har nemleg ein vane for det! Eg har allereie takka vennen min ved e-post, men eg skal sjølvsagt no sende ho att eit ordentleg takkebrev i posten.

Dette var verkeleg ei stor overrasking. Eg lyser fred over Adwick ungdomsskule sitt minne.

Også CQD brukar Adwick- fargeskjemaet

Sneisatingen

Sneistinden består, men no med Adwick-bunad på!

Omstenda i Doncaster, England, har hatt stor innverknad på engelskbloggen. Eg har skrive mykje om at ungdomsskulen min no skal rivast. Også utsjånaden til den bloggen speglar fortida mi. Sjølv om logoen hans er min er han bygd opp på den gamle skulelogoen. Så har bloggen tatt fargeskjemaet til Adwick School – og gjort det til sitt eige.

På denne måten lever anden, sjølv om eg no har skrive siste ord om saka (eg har det i kvart fall i Yorkshire Viking). Eg vonar at det kan føre til at skulekompisar eg ikkje har treft i alle desse åra kjem i kontakt. Allereie har nokre venskap vorte fornya nettopp gjennom sida mi.

Samstundes at symbolismen i den bloggen openberre er «retro-» stil,  har eg alltid brukt symbol som viser tilknytinga mi, og særleg til Adwick School. Då eg enno var student i Huddersfield pynta eg gjerne arbeidet mitt med noko eg kalla Den fiolette kross. Dette symbolet tok eg med til Noreg, og organisten på Frøya fant ei papirteikning festa på orgelet sitt i 1992. Eg har bruka han i jobbsøknadar, og heilt fram til det året som var. Han var att på til å sjå i Adwick School då eg vitja skulen i mars 1992!

Dette symbolet har sidan hausten komme i skuggen for Yorkshire Viking sin uforskamma bruk av Adwick School- symbolikk. Det er trist fordi sjølv om Den fiolette kross delar same opphav har han større sjølvstende. Viss ikkje du viste korleis han vart til hadde du ikkje ant noko meir enn at han hadde med kristendomen å gjere. Så har logen vorte min og sånt har eg kunne bruke han medan berre eg har minst den skjulte tydinga.

Ettersom eg no har ropa ho fin du omtale her om nettopp min logo, Den fiolette kross. Då eg fyrst starta med å bruke han bestemte eg at armane på den greske krossen – som symbolet består av og som tyder truen på Jesus –  berre skulle vere på 2,54 cm. Denne føresegna har eg sidan gått bort ifrå. Krossen er fiolett for at han skal angjeve bot.

Eigentleg er symbolet ikkje noko meir, men Adwick- symbolikk er tilført i to fargeband. Kvart fargeband er dela opp i to av krossen. Så er det altså to grønne strek over den horisontale arm til krossen, og to svarte strek under ho. Dimed angjev symbolet også grønn, kvit, og svart – den kvite fargen underforstått i mellomrommet.

Den fiolette krossen er også teken att i bruk som favicon.

Som de veit frå skulesaka i desse bloggane mine er ungdomsskulen min no lagt ned. Engelskbloggen har som nemnd også bruka fargeskjemaet hans, og sånt må det kunne seiast at anden til Adwick lever. Sidan CQD er del av «flåten» tek også denne bloggen Adwick sine fargar frå nyttåret.

Fargane som er tillate i dimed grønn, kvit, svart og grått. Gråfarga er tillate fordi han var godkjent som alternativ då eg var elev.

GODT NYTT ÅR!

 

 

Skulens siste dagar

Adwick School

Her har eg ikkje vore sidan eg var 16 år gammal! No vert ungdomsskulen min borte for alltid.

Adwick School (ungdomsskulen min) har dominert engelskbloggen i over eit år. Også her på CQD-bloggen har eg skrive om han. No går det mot slutten.

Forrige veka opna skulen for tidligare elevar slik at dei kunne sjå han ein siste gong. Denne veka er det nemleg siste gongen skulen skal brukast, og når elevane går heim att denne torsdagen er det snipp, snapp snute – eventyret er ute. Lærene skal flytte sakene sine til nyskulen i romjula. Skulen min vert då jamna med jorda i det nye året.

Blant desse gamle elevane var to av mine eigne skulevener, Deborah Grace og Jill Jenkins. Dei sende meg bilete frå skuleturen sin. Eg trur dei delar vemodet som eg og har skrive om i begge mine bloggar. Det er ei merkelig kjensel. Verda vår går no under!

Visst veit eg at ho er alt borte allereie i dag. Gamleskulen er kun eit skal, og det som var vår verd er fare ut or det for lenge sidan. Likevel kjenner eg meg vemodig idag! No nærmar det seg. Den siste leivninga etter barndomen vår snart skal vere borte.

Mon tru det er ei påminning om dauden som gjer denne tida så spesiell – at me kjenner klumpen i halsen over noko som me var ferdige med for tretti år sidan? Eg har no mista begge foreldra mine, men sjølv om eg aldri har vore der viste eg at skulen eg gjekk på ikkje hadde forandra noko, i alle fall ikkje særleg, sidan eg sjølv var gut. No er denne resten etter barndommen snart borte for alltid…. vel ei påminning om at ikkje noko varer evig, heller ikkje lekamen.

Eg trur det er difor me opplever dette så sterkt. Også me skal då fare hen.

Herre, du hev vore ein bustad for oss frå ætt til ætt.  Fyrr fjelli vart til, og du skapte jordi og heimen, ja frå æva og til æva er du, Gud.  Du let menneskja verta til dust att og segjer: Vend um att, de mannsborn!  For tusund år er i dine augo som dagen i går når han lid, som ei vakt um natti.  Du riv dei burt som i flaum, dei vert som ein svevn. Um morgonen er dei som groande graset;  um morgonen blømer det og gror, um kvelden visnar det burt og turkast upp. – Salme 90 v1-6