Leirarar
Eg er oppgjeven! Nyleg las eg at kyrkja skal få tretten og ein halv millionar kroner til nettsider. Dette meiner eg er pengar som heller kunne ha vore brukt på andre ting.
Obs! Meiningar som er trykt opp i denne bloggen er mine eigne, og ikkje dei til kyrkjelyden eg jobbar i
Det vitnar og om uvitugskap om korleis Internettet virkar. Sjølv om mange kyrkjelyder betaler for dyre «løysningar» – eit ord som skurrar i øyra mine som «business speak» – er det fullt mogeleg å laga funksjonelle nettsider som inkje kostar. Me i Lødingen bruker WordPress-plattforma og etter mi meining er ho mykje betre enn nett dei «løysningane» som andre kyrkjelydar har valt.
No skal eg (som IT-ansvarleg) vedgå at me slit med å halde sida vår oppdatert. Uansett «løysninga» kyrkjelyden har, ligg jo ansvaret både på sokneborni og alle dei tilsette at dei faktisk bruker ho. Når dei av forskjellige årsaker ikkje gjer dette, og det ikkje er komme noko nytt til å leggje ut på sida…. ja, då hjelper det lite kor flott utsjånaden er!
Så spør eg korleis kjem dette til å verte noko betre no? Eller rettare sagt, kven er det som skal ha nytte av desse pengane som Staten løyver? Skal pengane brukast til å lønne nokon som jobbar med å samla inn stoff? Sjølvsagt ikkje det. Einaste føremon eg kan sjå me verkeleg skal få nytte av er at kyrkjelydane skal få eit Intranett.
Som det er i dag – og eg bør vel presisere at eg berre skriv mine eigne meiningar – vert kyrkjelydane kynisk utnytta av dei som skal tene pengar. Enkelt og greit. At mange ikkje veit korleis dei skal laga nettsider, og ikkje minst at dei sjølv kan gjere det dei betaler andre for, tener desse kommersielle aktørane på.
Og kva kunne me ha brukt tretten millionar på? Det er det jo mange ting i ei kyrkje som vert prega av den offentlege fattigdomen, men no skal me vist få ei ny salmebok…. som mange kyrkjeverjer kjem til å få eit stort hovudpine av å skaffa!
Det raude flagget for inkje?
Det raude flagget
Eg er stolt av denne plassen eg bur. Om dei ikkje er så mange som dei var siste gongen eg budde i Lødingen held dei tradisjonane sine i hevd.
Då korpsa lenge har vore på vikande front er me heldige å høyra dei på 1. mai, arbeidardagen! Korkje han eller 17. mai synast å have oppslutninga dei hadde då eg kom til lands i 1991. Likevel marsjerte dei og leidde 1.mai-toget vårt. Det var såleis ein fryd å vere med på denne markeringa, og eg skamroste dei av di eg var så takksam.
Eg gjekk i toget, eg og. Som eg allereie har vore inne på er det færre som bryr seg. Er det då noko poeng med det? Sidan det på enkelte plassar nærmast er folketomt er det forståeleg at innflyttarane kan få eit inntrykk at dagen er til for ikkje å gjere noko som helst – eit påskott for å take seg fri. Men dei tek feil.
Same argument kunne ein seia om kyrkjehøgtidene. Diverre er det og nærmast folketomt i nokre av kyrkjelydane våre då det eigentleg burde ha vore fullt. Eg kjenner ein prest som ein gong spøkte «men Christopher du kan jo ikkje arrangere noko for kyrkja i påske – for då er det påske!» Han gjorde spøk av det nokså mange brukar påsken til: fritida si i hytta og fjell, som om desse skulle vore grunnen til at dagen var raud i kalenderen. Kanskje ein kunne antyde slike dagar eigentleg var og eit påskott å take seg fri, eit påskott for ikkje å gjere noko som helst?
Eg kan berre oppfordre dei med slike tankar å vere med på toget, og høyra på talene. Her i Lødingen høyrte me at det ikkje var noko sjølvsagt at me har fred. Det var Erik Erikssen (frå arbeidarpartiet) som heldt den aller fyrste talen ved bautaen. Me vart minna om krigane og uretten i andre land. Me måtte ikkje take velstanden vår for gjeven. Kampen for rettferd måtte kjempast i våre dagar, og arbeidardagen handlar jo om solidaritet med alle som gjer det!
Den andre bloggen, Arctic Organist, tek seg ut or eit kynisk vinkel til 1. mai. CQD har eit anna syn. Så held me i denne bloggen med det raude flagget!
Fotoklubben er tilbake!
I fjor skreiv eg at eg sakna fotoklubben. Tidligare var det fotoklubb. Eg var tilsett i kyrkja her frå 1994 til 1998, og då var det mykje anna og som me ikkje har i dag. No er fotoklubben i det minste tilbake.
Lenvik Kyrkje – interessa mi i svartkvit vart fengt av dette biletet teke i 2011.
Til dømmast påmeldingane vert han også populær. Eg har sjølvsagt meldt meg inn, og me skal ha fyrste møte denne måndagen. Eg er spesielt interessert i svartkvit – ei interesse som stammar frå dette biletet av Lenvik Kyrkje. Det vart teke i 2011, like før eg slutta der. Biletet fascinerte meg fordi det ser slett ikkje så spesielt ut som fargebilete.
Denne kyrkja ligg i Bjorelvnes i Lenvik Kommune. Ikkje berre vart den kvite kyrkja svært dramatiske mot den mørke himmelen, men djupna vert større på grunn av trea – som også dannar et lekkert mønster i heilskapen.
Eg gleder meg til fotoklubben måndag som kjem!
Vegen til nynorsk (del 2)
Ivar Aasen – nynorsksen far
Eg har no skrive litt om bakgrunnen til interessa mi. Særleg i Indre Arna vart eg eksponert for nynorsk, og som eg allereie har kommentert hadde han mykje større innverknad på meg enn eg sjølv var klår over.
Sidan eg slutta der har eg skaffa meg norsk statsborgarskap. Eg har freista å integrerast så godt som mogeleg – og då meiner eg at skal ein verkeleg kjenna det det er å vere norsk, så kan ein godt setje seg inn i nynorsken. Her fin ein «sjelen». Det er annleis med bokmål.
Eg registrerer at ungdomane ikkje likar han, men eg synest dette er trist! Som kyrkjemusikar har eg lenge vore forkjempar for at dei skal bruka eiga språk. Eg mislikar dimed at dei har så mykje engelsk i gudstenestene. At dei og vender ryggen til nynorsken er sørgjeleg.
Desse ungdomane synest vel at nynorsk er for vanskeleg, men eg trår etter å lære han nettopp fordi han også krev noko av meg! Sjølvsagt veit eg at eg ikkje skriv han utan feil. Difor vil eg fortsetja med å skrive og lese nynorsk til dess eg meistrar han! Han gjev meg så mykje meir: eg føler meg «norsk» på ein heilt annen måte enn eg gjer på bokmål.
Me har då med eit skriftspråk å gjere. Eg snakkar ikkje til dagleg som eg skriv – men det gjer jo ikkje dei fleste heller. Her treng eg ikkje unnskylde meg for noko. Om desse bokmålsglade ungdomane berre skulle høyra korleis dei sjølv snakkar, så vil dei etter kvart måtte sannkjenne dei og snakkar nynorsk – og i mykje større grad enn dei faktisk snakkar bokmål! Samstundes dei legitimerer min måte å bruke norsk på, stadfestar dei dimed han er ein viktig del av deira kultur.